“Μέσα στο Χρόνο περπατώ”… όταν το ξεφυλλίζω πάντα με βρίσκω μέσα

Σε ολόκληρη τη ζωή μου, όπου κι αν πάω, ένα μολύβι με ακολουθεί. Με το μολύβι αυτό μου πάντα άρεσε πολύ και μου αρέσει ακόμα να σημειώνω, σε χαρτάκια, σε μπλοκάκια, στο θρανίο, στο γραφείο, στον πάτο του ξύλινου συρταριού μου, σε πέτρες του βουνού και σε βότσαλα της θάλασσας. Μα πιο πολύ μου αρέσει να σημειώνω σε ένα τεράδιο μικρό. Και το ‘θελα πάντα μικρό για να χωράει και στη χούφτα μου και στην καρδιά μου. Κι εκεί σημείωνα και αγκάλιαζα σκέψεις και λέξεις, χαρές και δάκρυα και συλλογές, φωτογραφίες, εικόνες και εικονίτσες, ζωγραφιές, μουσικές και συνταγές. Σημείωνα πάντα και σημειώνω τις μέρες μου, τους μήνες μου, τον χρόνο μου, την ζωή μου, τους χτύπους της καρδιάς μου.
Και κάθε φορά που σημειώνω είναι σαν να βουτάω στον βυθό της θάλασσας και χωρίς κανείς να το ξέρει, γίνομαι εξερευνήτρια και ψάχνω για τα άγνωστα, τα μέρη της καρδιάς και του μυαλού και ψάχνω “εμένα”. Νιώθω πως έτσι με γνωρίζω και με διορθώνω και νιώθω πως έτσι, ίσως και καλύτερη μπορώ να γίνω.

Κάποτε την αγάπη μου στο μολύβι και στο τετράδιο και στις σημειώσεις, θέλησα να την κλείσω στο κίτρινο ημερολόγιο που έχει για τίτλο το “Μέσα στο Χρόνο περπατώ“.

Η ανηψούλα μου, η μικρή Μυρτούλα που είναι 8 χρονών, ήταν το πρώτο παιδί της μεγάλης μου οικογένειας, που κράτησε για πρώτη φορά το κίτρινο ημερολόγιο σατα μικρά της χεράκια. Και αληθινά περπάτησε μαζί του μέσα στον χρόνο.
Μέσα σε αυτό σημειώνει κι εκείνη το ίδιο με εμένα, ζωγραφίζει καλύτερα από εμένα γράφει τραγούδια και κολλάει λουλούδια. Στο πρώτο φύλλο έχει κολλήσει και μια δική της φωτογραφία της, σε συρτάρι ξεχωριστό το φυλά και κάθε φορά που το ξεφυλλίζει, σαν έργο τέχνης το καμαρώνει.

Κι όταν τη ρώτησα:
“Μυρτούλα μου, γιατί το αγαπάς τόσο πολύ αυτό το κίτρινο βιβλιαράκι;”
Η Μυρτούλα μου απάντησε πολύ φυσικά:

“Το αγαπώ πολύ γιατί μου αρέσει το χρώμα του και γιατί όταν το ξεφυλλίζω πάντα με βρίσκω μέσα”

Κι εγώ που το βλέπω σκέφτομαι πως τελικά …

“το μεγαλύτερο έργο τέχνης στη ζωή μας είναι να βρίσκουμε τον εαυτό μας, καθώς στο Χρόνο περπατάμε…”

Με αγάπη
Τίνα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *